The Heretics

''The Heretics zijn geniaal'' - Miek Claassens, schrijver van Overal Muziek

''Goh, wat gaat de tijd langzaam als The Heretics spelen'' - Josselien Meys , uitvoerend producent/progammamaakster

''The Heretics zijn geniaal'' - Rodger Mettenday, baas van Blacklabel Records

Tsja, de meningen over The Heretics zijn erg verdeeld. Zijn ze gek of geniaal? Klinken ze 'leeg' zonder bas, of zou een bassist juist alles verpesten? Is hun chaotische speelstijl juist charmant, of is het een hoop rommelige herrie?
Over smaak valt niet te twisten, maar een ding is zeker; The Heretics doen wat ze leuk vinden en trekken zich daarbij niks aan van andermans smaak.

Het begon allemaal een jaartje of vier geleden, toen Jelle gitaar leerde spelen. Al gauw ontdekte hij dat het veel leuker is om samen met anderen muziek te maken en hij was dan ook dolgelukkig toen hij erachter kwam dat zijn nieuwe klasgenootje, Kees, kon drummen. Ze begonnen samen wat Nirvana en RHCP covertjes te spelen, onder de naam No Reply. De enige die hier echt van onder de indruk was, was Jelle's beste vriend Lars, die besloot zijn piano af te stoffen en zich bij No Repy voegde.
Het werd weer tijd voor een nieuwe naam en die was dan ook snel gevonden. Voortaan zouden ze spelen onder de naam The Pick and Lick Lipstickboys.

Het ging best lekker met de Lipstickboys. Ze speelden regelmatig in jongerencentra en op feestjes van vrienden. Het grootste probleem was echter hun naam. Niemand kon hem onthouden. Daarom werd hij weer veranderd, in The Heretics ditmaal. Samen met de naam veranderde ook de muziek die de jongens maakten (exit: RHCP, welkom Babyshambles en The Libertines!). Ook stopten de jongens met het spelen van covertjes. Het was eigenlijk veel leuker om zelf liedjes te schrijven.

Toen brak er een periode van rust en bezinning aan. The Heretics traden maar eens in de twee maanden op en vonden het eigenlijk maar nutteloos om veel te oefenen als je toch niet vaak optreed. Wel werden ze steeds beter in het schrijven van liedjes. Alles diende als inspiratiebron; van The Merchant of Venice van Shakespeare tot het anti-oxidant gehalte van granaatappels. Ook liedjes over de liefde werden natuurlijk niet geschuwd.

Op een dag besloten The Heretics zich in te schrijven voor een bandwedstrijd; Discover Me Live genaamd. Helaas bleek de dag dat ze moesten spelen midden in de tentamenweek van drummer Kees te vallen. The Heretics raakten echter geen moment in paniek. De immer koelbloedige Lars pakte zijn telefoon en belde Tim Schakel, een vriend van de band, op met de vraag of hij mee kon spelen met zijn drumcomputer. Hoewel Lars en Jelle de drumcomputer eigenlijk geen gehoor vonden, besloten ze gewoon op te treden. Er is no such thing as bad publicity, dachtten ze. Hoe meer mensen The Heretics horen, hoe beter.

Ze kregen helemaal gelijk, want de avond bleef een onverwacht succes. Zowel de jury als het publiek kozen The Heretics als hun favoriet van de avond en zo stonden de jongens opeens in de finale in de grote zaal van Paradiso. Hoewel twee van de drie juryleden een stuk minder enthousiast waren over The Heretics dan de eerste keer (achteraf bleek de jury echter over geen enkele band iets postiefs te melden), werden The Heretics toch derde.

Bezetting:

The Heretics:
Jelle Sibrijns: zang/gitaar/mondharmonica
Lars Ykema: piano/keyboard/backing-vocals
Kees Wardenaar: drums/percussie/backing-vocals

Discografie:

NVT